Σκατα τατου, τευχος 01

Φαντάσου.

Είστε επιτέλους μόνοι σας. Το φαγητό ήταν υπέροχο, τα κοκτέηλ γλύκισμα, βγάλατε παπούτσια, σου έκανε μασαζάκι, χαλάρωσες, ε, όπως χαλάρωνες έπιασες και λίγο κωλί κάτω από φουστίδι, σου έγινε μπετόν-αρμέ, και αυτή σου έχει γυρίσει επιτέλους την πλάτη και σου κάνει νόημα να κατεβάσεις το φερμουάρ από το εφαρμοστό φόρεμά της.

Έτοιμος για όλα, πιάνεις το μικρό μεταλλικό φερμουάρ με τα τρεμάμενα από ηδονή χέρια σου και αρχίζεις να το κατεβάζεις, αργά αλλά σταθερά. Κι όπως πέφτει το φόρεμα από τους ώμους της, κάνεις το σουτιέν μια πιο κει, κι αντικρύζεις αυτό.

Αντίο στύση.

Καλωσόρισες, νέα στήλη στο μπλογκ.

Γελάκια χωρίς μπαλάκια

Αν δε με ακολουθάς στο τουίτερ κάτι δεν πάει καλά με την πάρτη σου και δεν θα γίνουμε φίλοι ποτέ.

Αν με ακολουθάς επιμελώς όμως και με διαβάζεις με τον καφέ σου το πρωί, θα θυμάσαι μια μέρα που παρακαλούσα όλο αγωνία τον κοσμάκη να διαψεύσει την πλεροφορία-σοκ που μου είχα μάθει από φίλο στο Ελλαδιστάν: ότι δηλαδή ο Μουτσινάς κάνει stand up σε κάποιο μαγαζί κάπου κι ότι πάνε και τον βλέπουνε. Όχι μόνο δε με διαψεύσανε, αλλά σε κάποια φάση είδα το είδα κι εγώ με τα μάτια μου. Δε Σόου Απ Κόμεντι μαλάκα. Δε Σόου Απ Κόμεντι.

Τέλος πάντων, το γεγονός ότι αυτή η αισχρή ευκοιλιοκουράδα που λέγεται Δε Σόου Απ Κόμεντι μαζεύει κόσμο επιβεβαίωσε την θλιβερή υποψία που είχα εδώ και πολύ καιρό: ότι η κωμωδία στο Ελλαδιστάν τον παίρνει από τον κώλο.

Η κωμωδία τον έπαιρνε και πριν βεβαίως-βεβαίως. Ούτε πολλά λεφτά είχε σαν δουλειά (έτσι τουλάχιστον έχω διαβάσει από τους ίδιους τους ηθοποιούς) κι ούτε και ιδιαίτερα πετυχημένη ήτανε. Σκέψου μόνο τι κόλλημα έχουμε σα λαός με τις κωμωδίες του ’50 και του ’60. Λες και μετά σταμάτησαν να βγαίνουν κωμωδίες. Αλλά αυτοί δεν ήταν οι βασικότεροι λόγοι που τον έπαιρνε.

Ο βασικότερος λόγος που τον έπαιρνε σαν το σκλί ήταν ότι από ένα σημείο (το οποίο εγώ βάζω κάπου στα ’80) και μετά η κωμωδία έπαψε να έχει την ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ επαφή με την πραγματικότητα. Ειδικά από τον ερχομό της ιδιωτικής τελεόρας και μετά, που ξεκίνησαν να μεταφέρουν στα ελληνικά αμερικάνικες και ισπανικές τηλεσειρές, αυτό ήτανε.

Πως μπορεί να είναι αστείο κάτι που δεν είναι ειλικρινές και ξεκάθαρο; Δεν μπορεί. Γιαυτό και έγινε τόσο σκατά η κωμωδία στο Ελλαδιστάν.

Και το πρωτοκατάλαβα με το ΟΥΚ αυτό το πράγμα. Το θυμάστε το ΟΥΚ; Ήταν πρόσφατο το ΟΥΚ, αλλά μπορεί και να μην το θυμάστε, τόσο αδιάφορη βρωμοκουράδα που ήτανε.

Το ΟΥΚ ήταν κωμωδία κινουμένων σχεδίων και είχε πλασαριστεί ως το Ελληνικό Σάουθ Παρκ, αλλά είχε τόση σχέση με το Σάουθ Παρκ όση και ο Οικονομόπουλος με το ντεθ μέταλ. Και δεν ήταν ότι υστερούσε σαν ανιμέσιον, γιατί σαν ανιμέσιον γαμούσε για να λέμε και του στραβού το δίκιο. Υστερούσε σε κωμικό περιεχόμενο. Σε αντίθεση με το Σάουθ Παρκ, ήταν ένας αχταρμάς χωρίς κανένα ουσιαστικό μήνυμα, και το βασικότερο, ήταν τόσο μα τόσο άσχετο με την πραγματικότητα στην Ελλάδα, και την άγγιζε τόσο επιδερμικά και άγαρμπα, που δεν ήταν να απορεί κανείς γιατί ξεχάσανε όλοι ότι υπήρξε.

Όταν είδα που λες και το ΟΥΚ, και είδα και τα σταντ απ της εποχής (ή την πλειοψηφία τους τουλάχιστον) άρχισα να αναρωτιέμαι. Γιατί δεν έχουμε ένα Σάουθ Παρκ στην Ελλάδα; Γιατί δεν έχουμε ένα Μπιλ Χικς; Ένα Νταγκ Στάνχοουπ; Ένα Ντέηβ Σαπέλ; Ένα Τζορτζ Κάρλιν τέλοσπάντων, ο οποίος δεν έλεγε και τα τρελλά πετυχημένα, αλλά τουλάχιστον πατάγανε γερά τα πόδια του στο πάτωμα;

Πριν την κρίση πες πάει στο διάολο. Να την καταλάβω τότε αυτή την εξωγήινη Ελληνική κωμωδία. Είχε δικιολογίες. Γύρναγε κανα λεφταδάκι στην πιάτσα, υπήρχανε 5-6 δουλειές παραπάνω, άλλοι δεν πολυθέλανε να καταλάβουνε, άλλοι είχαν καταλάβει αλλά δε θέλανε να το δεχτούνε, κουτσοκρύβαμε τη σκατίλα στο βάθος. Πες πάει στο διάολο.

Αλλά σήμερα; 2-3 χρόνια αφού καταλάβαμε μέχρι και οι πιό τέρμα ηλίθιοι ότι δεν υπάρχουν λεφτά; Ότι το σύστημα δε δουλεύει; Ότι το μέλλον της χώρας ψιλοέκλεισε; Ότι σκατά όλα;

Σήμερα, ποιός λόγος υπάρχει για το Σόου Απ Κόμεντι; Για τα σταντάπ για την Ελληνίδα μάνα; Για το ΟΥΚ; Για τα ανακυκλωμένα ανέκδοτα στους Ραδιο-Αρβύλες;

Ποιός είναι ο λόγος που υφίσταται ακόμα ΑΥΤΗ η κωμωδία

ενώ την ίδια στιγμή, με εκλογές ούτε ένα μήνα από τώρα, και με πολύ πιθανή την είσοδο της Χρυσής Αυγής στο κοινοβούλιο, δε βγαίνει ένας στο Ελλαδιστάν να κάνει ΑΥΤΗ την κωμωδία;*

Είχα δει σε κάποια φάση ένα ντοκιμαντέρ για τη ζωή στα χρόνια της Χούντας, που έλεγε εντός άλλων ότι το ελαφρολαϊκό, σε αντίθεση με το πολιτικό τραγούδι, άνθησε στη Χούντα γιατί δεν ενοχλούσε το κράτος.

Χωρίς να λέω ότι έχουμε χούντα και τώρα, λέω ότι προφανώς η άμπαλη κοπροκωμωδία στο Ελλαδιστάν άνθησε και συνεχίζει να ανθεί για αυτό ακριβώς το λόγο.

Δεν έχει την παραμικρή επαφή με την πραγματικότητα, δε θίγει κανέναν, και ο κόσμος δε δείχνει να την έχει βαρεθεί. Συνεπώς ενοχλεί όσο και η μέση εκπόμπα της Τατιάνας, και βολεύει όσο και οι μηνιαίες άτοκες δόσεις.

Και πριν κλείσω έτσι το μπλογκπόστ και πατήσω το Publish και γίνει ο χαμός ναούμ, να πω ότι πλάκα έκανα στην αρχή, ακόμα κι αν δε με ακολουθάς κουλ, μπορούμε να γίνουμε φίλοι, δεμπαίζει, σιγά. Ειδικά αν είσαι γαμώ τα μανούλια, ή κερνάς τα ποτά αβέρτα.

* Σπόιλερ: είναι ο ίδιος λόγος που στην Ελλάδα της κρίσης δεν είδες ποτέ στα ελληνικά μουσικοκάναλα το κομμάτι αυτό, και βαρέθηκες να βλέπεις αυτό.

H Facebook-φιλοσοφία του μήνα: Είναι οι γυναίκες φίλε

Nikos A****** ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΕΥΚΟΛΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΥΝΑΙΚΑ ΝΑ ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΑ ΠΟΔΙΑ…ΕΓΙΝΕ ΔΥΣΚΟΛΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΤΡΑ ΝΑ ΑΝΟΙΓΕΙ ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ…!!!

Κατάλαβες δικέ μου; Το παλικάρι αγανάχτησε, κι η άλλη αντί να παραδεχτεί… αλλάζει θέμα!

Petra V***** TO THEMA EINAI OTI O ANTRAS OTAN EIXE GINAIKA ME KLEISTA PODIA KATEFEYGE SE KATI ANOIXTOPODES TAKTIKA AFOU EPAIRNE TIN SIGOURIA APO TO ANOIGMA TIS KARDIAS TIS GUNAIKAS…

Άσε μαρή.

ΧΩΣΕ ΡΕ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΠΟΥΛΑ!

*κλικ*

ΥΓ. Σε κάτι ανοιχτόποδες ρε μαλάκα… ΣΕ ΚΑΤΙ ΑΝΟΙΧΤΟΠΟΔΕΣ.

H Facebook-φιλοσοφία του μήνα: Η αλήθεια πίσω από την απογραφή

gia poio logo ginetai i apografi?afou zoume sto 2011 den mporoune na mathoune posos einai o pluthismos tis ellados?i roufiania se olo to megaleio tis.ante na mas valune kai kameres sto spiti mas na kserune kai pote xezume kai poses kai na mas forologisune kai gia to xesimo.mia psoli tha zografiso sto entupo an erthei kanenas spiti mas na to steilete stous anoterous sas na mathune oti eimaste afupnismenoi.

…για να το έχεις μάθει.

Έτσι που λες δικέ μου… Debtocracy

Το Debtocracy άκα Χρεοκρατία που λες το περίμενα μέρες, από τότε που είδα το τρεηλερίνι του. Γούσταρα το θέμα, τις ατάκες, το μοντάζ, γούσταρα και το μουσικούδι του Αγγελάκα, και εντάξει, δε θες και πιο πολλά σε ένα τρέηλερ για να ψηθείς να δεις την ταινία.

Βγήκε που λες τελικά η Χρεοκρατία, και την είδα, και λέω ωραίο ντοκιμαντέρ. Ανεξάρτητη παραγωγή, ιντερνετική, όμορφες απόψεις, μια χαρά. Γουστάρω.

Δεν περίμενα βέβαια να γουστάρουν όλοι, αλλά δεν περίμενα και τα ατομάκια που βγήκαν στα ίντερνετς μετά την πρώτη προβόλα, να χώσουν την πρώτη προσβόλα, τύπου

• “σιγά, εγώ τα ήξερα όλα αυτά που λέει”,
• “χελόοοου, δεν είναι αντικειμενικό αυτό το δοκιμανδέρ”,
• “μα τι χαζοί που είστε, ποιό ανήθικο χρέος, μαζί τα φάγαμε“
• και “το είδα στο άηπαντ βλέποντας το ματσάκι και τι να σου πω, σιγά τη μαλακία”

Ομορφιές; Τετάρτη βραδάκι που λες προβλήθηκε το ντοκιμαντέρ, Τετάρτη βράδυ προσβληθηκε και ο κόσμος, και μαυτά και μετάλλα το συζητάει ακόμα. Ή μάλλον τσακώνεται ακόμα, αλλά νταξ, με πιάνεις.

Προσοχή τώρα.

Δε λέω ότι όποιος διαφώνησε με το Debtocracy και το περιεχόμενο/τρόπο του είναι troll κι ασχετίδης, ούτε ότι όσοι γουστάρουν και στείλανε τα συχαρητήρια στο Χατζηστεφάνου πιάσανε νόημα/παπά απταρχίδια.

Αυτό που λέω, είναι ότι φοβάμαι ότι το νόημα που πήγαινε να περάσει – ή μπορεί και να πέρασε και άθελα – το Debtocracy δεν το έπιασαν οι περισσότεροι. Ποιό νόημα;;; Το χρέος. Τι σκατά χρέος είναι αυτό που έχουμε, πως ακριβώς το αποχτήσαμε, ποιός ευθύνεται (μη μου πεις όλοι, θα σε πω κουτό), τι έπρεπε να είχαμε κάνει και τι πρέπει/μπορούμε να κάνουμε.

Αυτό. Να γίνει κουβέντα και να μην θαφτεί το θέμα του χρέους. Γιατί το θέμα του χρέους φιλαράκ’, είναι ένα θέμα με πολλά θέματα μέσα. Με σκάνδαλα, με δημόσια έργα, με ψηφοφόρους, με διορισμούς, με την πολιτική ζωή στο Ελλάδος, με τη ΔΕΗ, την ΕΤ, με το παρελθόν σου, με το παρόν σου, με το μέλλον σου, με  τα πάντα εκτός από τον ανανά που λέει και το ανέκδοτο.

Κι εσύ αρπάζεσαι που το ντοκιμαντέρ έβγαλε από μόνο του συμπέρασμα για το αν το χρέος είναι ανήθικο.

Κι εσύ νευριάζεις γιατί όσοι δεν συμφωνούν μαζί σου είναι τσιράκια του Στρος Καν και προπαγανδίζουν στα ίντερνετς.

Κι εσύ τα παίρνεις που δεν σου εξήγησε με το νι και με το σίγμα τι πρέπει να κάνουμε, ένα ντοκιμαντέρ μιας ώρας και κάτι (δηλαδή αν είναι δυνατόν, εδώ τόμο διαβάζεις και βρίσκεις τρύπες σε συλλογισμό).

Εσύ απαξιείς γιατί τα ήξερες όλα και έχασες το χρόνο σου βλέποντας τη μαλακία.

Εσύ περιμένεις τον Παπαντρέου να μπει στο ελικόφτερο.

Κι εσύ δείχνεις πόσο μυαλάρα και ψαγμένο ατομάκι είσαι, κοροδεύοντας όσους δε συμφωνάνε μαζί σου, γιατί εσύ το κατέχεις το θέμα κι οι άλλοι είναι οι μαλάκες να πούμε.

Κατάλαβες τι γίνεται; Δεν συζητάτε. Τσακώνεστε.

Κι όσο τσακώνεστε, το χρέος μαζεύεται, οι μέρες περνάνε, και μια τρυπούλα σχηματίζεται σιγά σιγά σε ένα κομμάτι νερού κάπου εκεί έξω. Όπως ακριβώς μετά από το μέσο ματσάκι του γάβρου.

Κι έχετε σκάσει πια για το πόσο κακό ντοκιμαντέρ ήταν η Χρεοκρατία, και πόσο δεν τα είπε όλα.

Κατα πρώτον, εδώ τόσοι και τόσοι επιστήμοναι βγάνουν τόμους ολάκερους και παλεύουν να λύσουν προβλήματα σόλο τον κόσμον, και παίρνουν ταρχίδια μου. Εσύ περίμενες σοβαρά λύσεις εμπεριστατωσιά από δοκιμαντέρ μιά ώρα και κάτι (επαναλαμβάνω), για ένα ζήτημα που έχει τις ρίζες του κάτι δεκαετίες πριν;;;;;;

Κατα δεύτερον, το ντοκιμαντέρ ρε μεγάλε, έχει τρομερούς περιορισμούς σε αυτά που μπορεί να πει. Έχει περιορισμένη διάρκεια γιατί αλλιώς δε βλέπεται, πρέπει να έχει εικονίτσες/μουσικούλες μέσα για να είναι εύπεπτο στον -κάθε- τηλεθεατή, για τον ίδιο λόγο δεν μπορεί να είναι τίγκα στη λεφτομέρεια, και ως εκ τούτου αυτά που μπορεί να πει είναι λίγα. Μπορεί όμως να σε κάνει να σκεφτείς δγυό πράματα, και αυτό έκανε για μένα η Χρεοκρατία. Έκανε πολύ κόσμο να σκεφτεί, και αυτούς που συμφώνησαν, και αυτούς που διαφώνησαν.

Τώρα, αν εσύ που το ξέχεσες, έχεις πρόβλημα και με αυτό… τι να σε πω; Συγχαρητήρια;

Δε σε λέω για να μη λες ότι σε κοροϊδεύω. Αλλά θα σε πω το άλλο.

Συγκεντρώσου: το θέμα δεν είναι η Χρεοκρατία.

Το θέμα είναι το χρέος.

ΥΓ1. Για την ιστορία, η βασική και δημοφιλέστερη κριτική στη Χρεοκρατία έγινε από το χόμ-μποη ΤΓεωργακόπουλα στη Sun των Ελληνικών γουεμπσάητς, yupi.gr. Μισό να τη βρω, κάπου εδώ την είχα δει. Μισό να κάνω σκρολ ντάουν… Celebrity List. Όχι. Άποψη. Εδώ είμαστε. “Άντζελα Δημητρίου vs Τσάρλι Σιν” – όχι, “Ο Δημήτρης Καμπουράκης έχει άποψη για την απιστία”- όχι, “Debtocracy Ένα review”, νάτο, νάτο, εδώ.

ΥΓ2.Όσο γυρνάς στο yupi, τσέκαρε μια τη στήλη sexy. Μιλάμε… οι τρελλές βυζάρες.

H Facebook-συμβουλή του μήνα (κι ένας μικρός αντίλογος)

ΒΡΕΣ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΌ:
-ΠΟΥ ΘΑ ΣΕ ΦΩΝΑΖΕΙ ΟΜΟΡΦΗ ΑΝΤΙ ΓΚΟΜΕΝΑ,
-ΠΟΥ ΘΑ ΣΕ ΞΑΝΑΚΑΛΛΕΙ ΣΤΟ ΤΗΛ ΟΤΑΝ ΕΣΥ ΘΑ TΟΥ ΤΟ ΚΛΕΙΝΕΙΣ ΣΤΑ ΜΟΥΤΡΑ,
-ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΞΥΠΝΙΟΣ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΝΑ ΣΕ ΒΛΕΠΕΙ ΕΝΩ ΚΟΙΜΑΣΑΙ
-ΠΟΥ ΘΑ ΣΕ ΦΙΛΑΕΙ ΣΤΟ ΜΕΤΩΠΟ,
-ΠΟΥ ΘΑ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΣΟΥ ΔΕΙΞΕΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ,
-ΠΟΥ ΘΑ ΣΟΥ ΚΡΑΤΑ ΤΟ ΧΕΡΙ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ…

εναν τετοιον αντρα θελω κ εγω……♥

είπε στο κοινό της. Τα κορίτσα συμφώνησαν, τα αγόρια σχολίασαν. Και κάποια στιγμή, εκεί που φούντωνε η κουβέντα, μπήκε Αυτός. Η απάντηση του ήρθε από το πουθενά, κι έβαλε τα πράματα στη θέση τους.

otan enas antras niosh oti pragmatika aisthanese ta panta ola konta toy ayta poy zhtas einai lyga prosta sayta poy mporei na soy prosferi giati konta soy tha exei thn energia na ξypna me xamogelo kai na polema kathimerina gia na krathsh thn agaph soy … na jereis oti to pio dhnato narkotiko gia enan leon san emena einai oi anases oξigonoy poy mas prosferi sth zoh o erotas o pio dynatos theos

Ο Dimitris δεν ήταν απαυτούς που μασάν τα λόγια.

kai mhn mperdeyeis ton syntrofo soy me thn eikona toy doyloy exoyme isothta ta idia dikeomata sth zoh ξερειs an kapios thelei na ghnei xalaki gia thn parth soy frontise toylaxhston na to prosexeis mhn podopathseis thn ψυχη του

Ακούτε κορίτσα; Ακούμε, να λέτε.

Το δώρο

Τις προάλλες ρε φίλε μου κάνανε ένα δώρο μέσα σε ένα πολύ ωραίο περιτύλιγμα.

Μέσα στο περιτύλιγμα ρε φίλε, υπήρχε ένα σιντί.

Μέσα στο σιντί ρε φίλε, υπήρχαν τραγούδια βασισμένα σε ποιήματα του Cohen.

Μέσα στα ποιήματα αυτά ρε φίλε, ήταν και το My Mother Is Not Dead, με τίτλο Mother, Mother.

Και μέσα στους στίχους του Mother, Mother ρε φίλε, υπάρχει όλη η ομορφιά που έχει αυτός ο κόσμος.

My Mother Is Not Dead

My mother isn’t really dead.
Neither is yours.
I’m so happy for you.
You thought your mother was dead,
And now she isn’t.
What about your father?
Is he well?
Don’t worry about any of your relatives.
Do you see the insects?
One of them was once your dog.
But do not try to pat the ant.
It will be destroyed by your awkward affection.
The tree is trying to touch me.
It used to be an afternoon.
Mother, mother,
I don’t have to miss you any more.
Rover, Rover, Rex, Spot,
Here is the bone of my heart.

Διαβάζω ρε φίλε τους στίχους αυτούς, σκέφτομαι το ποίημα, ακούω το σιντί, χαζεύω το περιτύλιγμα, και δεν ξέρω ποιόν να πρωτοευχαριστήσω για το δώρο αυτό·

αυτούς που το φτιάξανε, ή εσένα που μου το χάρισες;

Αυξημένες πιθανότητες

Το ξέρω ότι σε παίρνει από κάτω ρε φίλε.

Το ξέρω ότι αγχώνεσαι με τη δουλειά. Το ξέρω ότι δεσαπάντησε στο εσεμές. Το ξέρω ότι δεν την περίμενες τόσο φουσκωμένη τηγκοσμοτέ. Το ξέρω ότι δε θες να χάσει ο γαύρος. Το ξέρω.

Σκέψου όμως τα προβλήματα τα δικά σου.

Και μετά σκέψου το πρόβλημα του τύπου που τραγουδάει από κάτω, που πέρασε κοτζαμάν πυρηνικό ολοκαύτωμα. Και σταρχίδια του.

Μειώθηκε ο πληθυσμός, του λέει ο άλλος. Θα αυξηθούν οι πιθανότητες μου να είμαι με εκείνη, σου λέει αυτός.

Έχει πεθάνει πόσος κόσμος, του λέει ο άλλος. Δε θα ταφήσω να μεπηρεάσει, σου λέει αυτός.

Πέθανημάνασου, του λέει ο άλλος. Και πρέπει να κόψω το γοήσκη τους μεζέδες και τα γκομινάκια; αναρωτιέται αυτός.

Κι έχει δίκιο ρε φίλε.

Γιαυτό σε λέω. Άσε τις έγνοιες στην άκρη, και πάτα το πλέη. Και πάμε μαζί:

The population is greatly decreased.
And now the odds are greatly increased.
That I may someday get a chance,
to kiss your lips.
I thank the lo-o-ord each day,
for the apocalypse.

Folks are mostly disfigured or dead
but, sugar, I wont let it go to my head.
My mama’s face has dripped down into the dirt.

But I’m still chasin’ chitlins, whiskey and skirt.

 

Καλύτερα ε;

Μ’ ευχαριστείς αργότερα.

Παλιοσειρές

Που χαθήκατε όλοι ρε μαλάκες;

Σας θυμήθηκα τις προάλλες που έβαλε ζέστη. Τα θυμάστε εκείνα τα μεσημέρια; Έκαιγε ο τόπος μετά τις φρουρές.

Γαμώ τις εποχές βρήκαμε να είμαστε νέοι. Καλοκαίρι. Κι είχε και τρελλή ζέστα το κωλόνησο. Ζέστα και υγρασία. Έπλενες παραλλαγή βράδυ, μεσημέρι επομένης βρώμαγε.

Μαζί ιδρώναμε ρε μαλάκες.

Γιατί δεν ήταν μόνο η ζέστα. Ήταν το πηγαινέλα. Βάλτα κάτω. Καθαριότητες, αναφορά, εκπαίδευση, όρχος, φρουρά, σκοπέτο, αγγαρίες, αναφορά, εκπαίδευση, σκοπέτο, αναφορά, σκοπέτο. Πολύ τρέξιμο η αρχή, θυμάστε;

Μαζί τρέχαμε ρε μαλάκες.

Και όταν σταματούσαμε, αφήναμε όπλο, βγάζαμε καπέλο, και καθόμασταν στα παγκάκια έξω από το λόχο, κι εκεί κάναμε τα καλύτερα τσιγάρα που είχαμε κάνει πότε, όχι επειδή είχανε τίποτα παραισθησιογόνα μέσα, αλλά επειδή ήταν η μοναδική απόλαυση σολάκερο το τάγμα, μαζί με τις ζαμπονοτυρόπιτες και τους χυμούς με τα πολλά φρουτάκια.

Μαζί τα κάναμε ρε μαλάκες.

Και τα κάναμε για μήνες, μέχρι που πέρασε ο καιρός και δώσαμε πίσω σκηνάκια και κράνη και πασαλάκια και κουβέρτες, και μπήκαμε όλοι μαζί σεκείνο το λεωφορείο και ξεκινήσαμε για τα σπίτια μας.

Κι ήμασταν όλοι εκεί ρε μαλάκες. Όπως στην αρχή.

Ήταν κι αυτός που βρώμαγε πολύ και δεν έκανε ποτέ μπάνιο με σαμπουάν. Ήταν κι αυτός που ήταν κάποτε ΕΠΟΠ κι έφυγε νωρίς και αναγκάστηκε να ξαναπαρουσιαστεί. Ήταν κι ο κλόζετ-γκέη που προσπαθούσε μάταια να μας πείσει ότι τον γκαύλωναν τα γυμνόστηθα κορίτσα στο Μαξίμ. Ήταν κι ο τύπος απτο χωριό που έμαθε να γράφει σωστά πρώτη φορά στη ζωή του στο στρατόπεδο. Ήταν κι ο μυνχάουζεν που είχε γαμήσει ότι κινείται κι έχει χρωμόσωμα Χ. Ήταν και ο τύπος που δεν μπορούσε να πάρει κάμψεις και γαμούσε τσιμέντο. Ήταν κι ο φιλάσθενος. Κι ο γλύφτης. Κι ο θρησκόληφτος. Κι εγώ. Τώρα που είναι όλοι αυτοί δεν ξέρω. Αλλά τότε ήμασταν εκεί.

Και γουστάραμε όλοι ρε μαλάκες.

Λογικό ήτανε. Φεύγαμε, πηγαίναμε σπίτια μας, μας περιμένανε γκόμενες και μανάδες.  Kάποιοι είχαν ξενερώσει αφάνταστα. Τα σπίτια τους ήταν μάλλον χειρότερα απτο τάγμα.

Είχε πάει απόγευμα όταν πατήσαμε Αθήνα αν θυμάστε. Eίπαμε λίγα τελευταία τετριμμένα κι απο εκεί και μετά τους περισσότερους δε σας ξαναείδα.

Δε μου λείψατε ρε μαλάκες.

Ούτε κι εγώ σας έλειψα φαντάζομαι. Αλλά περάσαμε τόσους μήνες μαζί. Είστε οι παλιοσειρές μου.

Το λιγότερο που μπορώ να κάνω είναι να σας γράψω ένα μπλογκπόστ.

Κυριακή.

Μαλάκα, μετά από 20φεύγα χρόνια σαυτό τον πλανήτη, βρήκα γιατί η Κυριακή τομπαίρνει.

Δεν κάνω πλάκα. Σκέψου το.

Μετά την Κυριακή έρχεται Δευτέρα. ΟΚ;

Ξυπνάς Κυριακή πρωί. Ξέρεις ότι θα τελειώσει, όπως όλα. Και ξέρεις ότι μετά έχει Δευτέρα. Ε, τη μπέφτεις για ύπνο.

Ξυπνάς Δευτέρα πρωί.

Ξυπνάς την ώρα που ξεκινάει η χειρότερη μέρα της βδομάδας. Το ήξερες απο χτες αυτό.

Αν δουλεύεις, πας δουλειά.

Αν όχι, ξέρεις ότι όλοι πάνε δουλειά κι εσύ κάθεσαι και τον ξύνεις.

Αν είσαι ο πατέρας/μάνα/γκόμενος/γκόμενα του άνεργου, βλέπεις ότι κάθεται και τον ξύνει και ξενερώνεις.

Αν είσαι μαθητής, έχεις σχολείο.

Αν είσαι η μάνα του μαθητή, έχεις να σηκωθείς από τα άγρια χαράματα να στίψεις πορτοκάλια για το σκασμένο.

Αν είσαι η γιαγιά του, άλλη μια βδομάδα τρίτης ηλικίας ξεκινά.

Αν είσαι ο δάσκαλος του, πρέπει να ξεχάσεις τα προβλήματα σου και να του μάθεις πόσο κάνει εφτά φορές οχτώ.

Αν είσαι ο λεωφοριατζής που πάει το δάσκαλο στη δουλειά, πρέπει να μεταφέρεις ένα σκασμό νευριασμένο/αγχωμένο κόσμο στις δουλειές του. Παίζει χοντρά να βριστείτε κιόλα.

Όλοι σκατά περνάνε τις Δευτέρες. Γιαυτό και η Κυριακή τομπαίρνει.

Την Κυριακή βλέπεις γουάηντσκρην τον πανικό που έρχεται μαζί με τη Δευτέρα. Και το μόνο που μπορείς να κάνεις γιαυτό είναι να βρεις κανα καθαρό ρούχο να βάλεις.

Είναι επίσης η μέρα που συμβολίζει το μάταιον της ανθρώπινης υπάρξεως.